Το τηλέφωνο χτύπησε. Μια, δυο, τρεις....
"'Ωχου, τι θέλει πάλι αυτή; Με έπρηξε από το πρωί!", είπε δυνατά στον εαυτό της η Αντιγόνη.
"Άστο μωρέ! Μπορεί να είναι ανάγκη.....", πάτησε στην οθόνη το πράσινο σύμβολο και το έβαλε στο αφτί της, για να το μετανιώσει την αμέσως επόμενη στιγμή.
"Αντιγόοοονηηηη το είδες αυτό στις ειδήσεις; Απαγόρευση της κυκλοφορίας. Με δελτίο θα βγαίνουμε έξω. Τι θα κάνουμε τώρα; Εγώ που παθαίνω ψυχοπλάκωμα και πρέπει να κάνω τον καθημερινό μου περίπατο, πως θα κλειστώ μέσα στα τέσσερα ντουβάρια; Πνίγομαι! Μας έκοψαν το καφεδάκι μας, που το πίναμε τα πρωινά στο "Γλυκό καφέ". Έκοψαν τις βόλτες μας στον περιφερειακό, το βράδυ, που πίναμε το κρασάκι μας στο παγκάκι παρατηρώντας τον έναστρο ουρανό. Θα πεθάααανωωω......", ο τόνος της ήταν εντελώς δραματικός.
"Όπα, όπα! Σωσώ, σταμάτα!", τι να της έλεγε τώρα;
"Μην πανικοβάλλεσαι! Συγκεντρώσου και άκουσέ με σε παρακαλώ! Για το καλό μας είναι. Αυτό το πράγμα που κυκλοφορεί έξω μπορεί να μας σκοτώσει. Αν καθίσουμε μέσα θα περιορίσουμε την μεταδοτικότητά του και θα σπάσουμε την αλυσίδα. Αν θέλουμε να σταματήσει πρέπει να ακολουθήσουμε τους κανόνες! Τι θα πάθεις λίγες μέρες μέσα στο σπίτι; Άσε που σου δίνεται η ευκαιρία να κάνεις καμιά δουλειά, που οι αράχνες έκαναν περίτεχνα σχέδια γύρω από τα φωτιστικά σου!!!!", αυτό το τελευταίο τι το 'θελε;
"Με λες... μες τα μούτρα μου, ανοικοκύρευτη; Εμένα; Εγώ που τη χλωρίνη την έχω προέκταση του χεριού μου;", απότομη σιωπή, γιατί ήθελε να εμπεδώσει τι ακριβώς της είχε πει.... Ποια;;; Η κολλητή της!!!
"Σωσώ... κοίτα.... Ο λόγος το λέει... Δεν ήθελα να σε θίξω...", η Αντιγόνη προσπαθούσε να συμμαζέψει, τον ασυμμάζευτο.
"Τώρα που το λες.... Ωωωω, γμτ.... δίκιο έχεις. Γιατί δεν μου το 'πες νωρίτερα;;;; Με αφήνεις και γίνομαι ρεζίλι! Ωραία φίλη είσαι..... Τώρα που κοιτάω το φως, εδώ στην κουζίνα..... τα είδα κι εγώ. Ωραία νοικοκυρά είμαι.... Ήθελα να 'ξερα τι τρίβω και τρίβω όλη τη μέρα, τρομάρα μου!!!!! Σε κλείνω! Θα τα πούμε μετά. Τώρα έχω δουλειά!".
Και της το 'κλεισε χωρίς καν να την αποχαιρετίσει.....
