Κάποιος λόγος σοβαρός θα
υπάρχει για να τις ονόμασαν έτσι. Υποπτεύομαι έναν. Τον κάνω και εικόνα
μάλιστα.
Ένα τσούρμο άνθρωποι,
κάτω από κλήματα, με μπόλικο κρασί και σταφύλια, κουβεντιάζουν περί ανέμων και
υδάτων. Κι εκεί που η ώρα περνάει και ο ήλιος δίνει τη θέση του στο φεγγάρι, οι
κουβέντες αλλάζουν και γίνονται πιο βαθυστόχαστες.
Τι είμαστε; Από που
ερχόμαστε; Που πάμε;
Δεν νομίζω να υπάρχει
κάποιος να μου πει πως δεν μπήκε ποτέ στη διαδικασία αυτή. Μπορεί το περιβάλλον
να αλλάζει, μπορεί το κρασί να είναι άλλο ποτό, μπορεί το φαγητό να είναι
διαφορετικό, αλλά οι κουβέντες είναι πάντα οι ίδιες.
Οι απόψεις διίστανται και
υπάρχουν διαφωνίες, όμως τα ερωτήματα μένουν αναπάντητα. Κανείς μέχρι σήμερα
δεν ξέρει να μας πει στα σίγουρα. Αυτό που καταλαβαίνουμε, μάλλον, είναι πως
περνώντας τα χρόνια εμείς οι ίδιοι αλλάζουμε.
Δεν ξέρω αν γινόμαστε
σοφότεροι, αν και θα ήθελα με όλη μου την καρδιά αυτό να πιστεύω, οι ενδείξεις,
που έχω όμως, μόνο κάτι τέτοιο δεν αποδεικνύουν, γιατί, όσα πιο πολλά μαθαίνει
κανείς, αμέσως καταλαβαίνει το πόσο, πραγματικά, λίγα γνωρίζει. Τα ερωτηματικά
γιγαντώνονται και οι απαντήσεις λιγοστεύουν. Υπάρχουν απαντήσεις, αλλά δεν
υπάρχει άνθρωπος που να μπορεί να τις δώσει.
Και τι με αυτό; Έπαψε να
γυρίζει η γη; Όχι, βέβαια. Ο κόσμος θα εξακολουθεί να υπάρχει. Να ζει και να
πεθαίνει. Εξάλλου, αν γνωρίζουμε κάτι πολύ καλά, είναι το εξής: Η ύλη έχει
ημερομηνία λήξης. Κι ενώ το γνωρίζουμε, συμπεριφερόμαστε σαν να συμβαίνει ακριβώς
το αντίθετο.
Γιατί αν δίναμε την
ελάχιστη έστω σημασία, τώρα θα είμαστε πολύ διαφορετικοί άνθρωποι.
Καλό σας βράδυ, φίλοι
μου!!!
