Ήταν κάποτε δυο
συνομήλικα παλικαράκια, που η μοίρα ένωσε τους δρόμους τους στην ξενιτιά. Βρέθηκαν
στην ίδια πόλη κι άρχισαν να κάνουν παρέα. Ο ένας από τους δυο είχε ποδήλατο
και με μεγάλη χαρά το δάνειζε στον φίλο του.
Εκείνο το ποδήλατο,
μοιραία, έμελλε να γίνει η αρχή ενός μεγάλου έρωτα. Γιατί αυτός που το είχε,
είχε και μια αδελφή…..
Σύντομα από φίλοι έγιναν
και γαμπρός με κουνιάδο……
Τα χρόνια πέρασαν και η
φιλία δυνάμωσε, ανάμεσα στους άντρες πια, που είχαν γυναίκες και παιδιά. Ο ένας
εγκαταστάθηκε στην Αθήνα και ο άλλος στη Ρόδο. Λίγες φορές κατέβηκε ο Γιώργος
στη Ρόδο για να δει τον Αλέκο, αλλά ο Αλέκος όσα ταξίδια έκανε στη ζωή του,
πάντα περνούσε από την Αθήνα να δει το φίλο του.
Όταν ο Αλέκος στο
τελευταίο του ταξίδι αρρώστησε, πάλι στον Γιώργο πήγε, πριν γυρίσει σπίτι του.
Τελευταία φορά
συναντήθηκαν στη Ρόδο, όταν ο Αλέκος πάντρευε τον πρωτότοκο γιο του. Τελευταίο
μεγάλο γλέντι που τραγούδησαν και χόρεψαν μαζί, στη χαρά του Αλέκου.
Όταν ο Γιώργος έφυγε
ξαφνικά από τη ζωή, κανείς δεν τόλμησε να το πει στον Αλέκο. Πέρασαν αρκετά
χρόνια για το μάθει, γιατί όλοι ήξεραν πως θα το ‘παιρνε βαριά.
Απόψε, όμως… τα δυο
φιλαράκια θα συναντηθούν ξανά.
Απόψε, θα στήσουν γλέντι
όπως έκαναν παλιά.
Απόψε….
-Μπαμπά, έρχεται ο θείος ο Αλέκος.
-Να τον προσέχεις εκεί
πάνω, γιατί είναι πολύ κουρασμένος.
-Θέλει να τον
παρηγορήσεις, να τον αγκαλιάσεις και να του πεις πως τον αγαπάμε τόσο, όσο
αγαπάμε κι εσένα.
-Θέλω να του πεις, πως είμαι
πολύ τυχερή που ήταν θείος μου, που μας αγαπούσε και έδινε και την ψυχή του για
εμάς.
-Θέλω ακόμη να του πεις, πως λυπάμαι που δεν μπορώ να είμαι δίπλα του, αλλά δεν θα τον ξεχάσω ποτέ όσο
ζω.
"Καλό
ταξίδι, θείε Αλέκο."
