Μπήκα στο αυτοκίνητο,
έβαλα μπροστά και ξεκίνησα να φύγω. Η ένδειξη του πετρελαίου δεν δούλευε σωστά,
αλλά είχα γεμίσει το ντεπόζιτο την προηγούμενη μέρα. Ήμουν σίγουρη πως θα με
πήγαινε στον προορισμό μου.
Αλήθεια, σε ποιο
προορισμό; Δεν ήξερα. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε προορισμός. Θα ξεκινούσα
και θα συνέχιζα ως που να καταναλώσω μέχρι και την τελευταία του σταγόνα. Και
μετά τι; Τίποτα….
Δεν θα γύριζα. Θα
καθόμουν σε εκείνο το σημείο μέχρι…. να με βρουν ή να τους βρω….
«Πες το αγανάκτηση, πες
το ενοχές. Ονόμασέ το όπως σου αρέσει, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως, εγώ,
δεν αντέχω άλλο. Κουράστηκα να ζω μέσα σε αυτό το σάπιο κατασκεύασμα που
κάναμε. Που όλα γίνονται για ένα και μοναδικό λόγο. Ένας να εξουσιάζει, κατά το
δοκούν, τα πάντα. Την ενέργεια, το νερό, τον αέρα που αναπνέω, το τι θα τρώω, το
πως θα σκέφτομαι, το τι θα λέω. Που θα ζω ή θα πεθαίνω, γιατί η απόφασή του θα
έχει να κάνει με τα συμφέροντά του. Που δεν θα γεννάω παιδιά, για να ολοκληρώσω
το σκοπό μου πάνω στη γη, αλλά θα τα φτιάχνει σε τεχνητές μήτρες, για να
κατασκευάζονται με συγκεκριμένα κριτήρια. Το σημαντικότερο, χωρίς ψυχή.
Όλα δρομολογήθηκαν. Το
σχέδιο άρχισε να λειτουργεί κανονικά. Ίσως, λέω ίσως, θα μπορούσα να κάνω κάτι.
Να βγω και να φωνάξω…. αλλά θα φάω χημικά και ξύλο. Θα μπορούσα, στις εκλογές
να μην ψηφίσω αυτούς. Να ψηφίσω «κάποιους» άλλους, με «όραμα» και «ανθρωπιά»,
αν δεν ήταν όλα στημένα. Προδιαγεγραμμένα. Θα μπορούσα; Γελάνε και τα πλακάκια
στα πεζοδρόμια που ούτε κι αυτά υπάρχουν, γιατί οι τρύπες και οι κακοτεχνίες,
στο όνομα της μίζας, είναι εδώ να μου θυμίζουν πως ακόμα κι εκεί ένας κάνει
κουμάντο.
Δεν έχω τίποτα. Τίποτα.
Ακόμη και στην αρρώστια μου, δεν έχω τίποτα. Δεν έχω γιατρό, φάρμακα,
νοσοκομείο. Να βγω στο δρόμο και γι’ αυτό; Έδειραν γιατρούς και νοσηλευτές,
εμένα θα αφήσουν έτσι;
Δεν είμαι δειλή. Δεν
φεύγω από τα προβλήματά μου. Εκεί που προσπαθώ να λύσω το ένα μου φορτώνουν κι
άλλο. Να ανεχτώ κι άλλα δεν θέλω. Νιώθω πως ζω σε παράλληλο σύμπαν. Όλοι
βλέπουν τι γίνεται, αλλά είναι σαν να έχουν ένα πέπλο μπροστά τους, που δεν
τους αφήνει να συνειδητοποιήσουν πως γίναμε αναλώσιμοι. Ναι, αναλώσιμοι.
Ψίχουλα σε μισθούς,
ψίχουλα σε συντάξεις, ψίχουλα σε επιδόματα. Και όταν οι λαοί αρχίζουν να
φυτοζωούν με επιδόματα, έχουν καταφέρει περίτρανα να αποτύχουν.»
Έφτασα πάνω στο βουνό. Τελικά
δεν ήμουν μόνη. Λίγοι, μαζεμένοι γύρω από μια φωτιά συζητούσαν μεταξύ τους.
Πλησίασα. Κάποιος
σηκώθηκε και με καλωσόρισε. Σε λίγο έγινα ένα μαζί τους.
Υ.Γ. Θα ήθελα να ήταν
πραγματικό το γεγονός. Θα ήθελα να μαζευτούμε για να δούμε πόσοι είμαστε…..
Γιατί το διαίρει και βασίλευε μας έχει υπό την «προστασία του» και δεν
γνωριζόμαστε….
