Δεν κατάλαβα ποτέ.
Δεν ένοιωσα ποτέ.
Αλλά δεν έχει σημασία.
Είναι από αυτά που θεωρείς δεδομένα στη ζωή, γιατί έτσι είναι και δεν πρόκειται
να αλλάξουν.
Οι άνθρωποι γεννιούνται,
δεν γίνονται. Όσα βιώματα κι αν έχουν, αυτό που βρίσκεται στην καρδιά τους,
αυτό θα τους κυβερνά μέχρι να πεθάνουν.
Όταν η ψυχή τους είναι
σκοτεινή, σκοτάδι θα προσφέρουν.
Σκοπός είναι, τι θα
κάνεις εσύ με αυτό το σκοτάδι.
Θα προχωρήσεις, επειδή
δεν έχεις επιλογές. Θα μάθεις να βαδίζεις μέσα του, στα τυφλά, μέχρι να
εξοικειωθείς. Θα μάθεις να ψυχανεμίζεσαι τα εμπόδια, με απλωμένα χέρια, ώστε
μόνο να σκοντάψεις, να μην πέσεις. Όχι πως δεν θα μπορέσεις να ξανασηκωθείς.
Είναι αστείο πια, αλλά γιατί δεν θες να καθυστερήσεις να ζήσεις.
Παλιότερα υπήρχε λίγο
φως. Δυο μικρά κεράκια, με τρεμάμενη φωτίτσα, γεμάτα αγάπη και τρυφερότητα.
Τώρα που είναι σβηστά βρίσκονται στην καρδιά σου και σε οδηγούν ακόμα. Χάρη σε
αυτά αντλείς δύναμη και κουράγιο για να συνεχίσεις κι ας είναι μαύρα κι άραχνα
εκεί έξω.
Θα μπορούσε να σε
καταπιεί το σκοτάδι. Είχε την ικανότητα να το κάνει, αλλά δεν τα κατάφερε.
Αντίθετα έγινε η δύναμή σου για να σταθείς Όρθιος. Να μην δώσεις σε κανέναν το
δικαίωμα να πει πως δεν έγινες άνθρωπος. Για να είσαι αξιοπρεπής, έντιμος,
δίκαιος. Πάνω από όλα δίκαιος! Το ότι αδικήθηκες εσύ, δεν σου δίνει το δικαίωμα
να αδικήσεις τους άλλους. Μόνο τότε έχεις καθαρή τη συνείδησή σου.
Δεν ανταποδίδεις. Το μόνο
βάρος που θα κουβαλάς είναι αν θα μπορέσεις, ποτέ, να συγχωρήσεις.
