Το τσάι ήρθε στην ώρα του
μαζί με τη φρυγανιά, αλλά εγώ δεν έχω πάρει ακόμη το χάπι του θυροειδή.
Ο ύπνος με πήρε το χάραμα
και άργησα να ανοίξω τα μάτια μου. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι
τέτοιο, έχω συνηθίσει πια. Όμως κάθε χρόνο, την ίδια ημερομηνία, φροντίζει το
μυαλό μου να με γυρίζει πίσω σε εκείνο το αποτρόπαιο συμβάν. Δεν με αφορά
άμεσα, με αγγίζει όμως κι κάνει την καρδιά μου να ματώνει.
Το γηροκομείο είναι σε
απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το σπίτι που έμενα. Δεν ήθελα να είμαι μακριά
από τα μέρη που γνωρίζω καλά, γιατί αυτό μου δίνει μια «ασφάλεια». Εικονική,
βέβαια, αλλά με καθησυχάζει κάπως, τώρα που βρίσκομαι στο τελευταίο σκαλοπάτι
της ζωής.
Το κτίριο δεν είναι
μεγάλο και ο αριθμός των ατόμων είναι μικρός. Δεν μου αρέσει η πολυκοσμία.
Πάντα στη ζωή μου είχα λίγους ανθρώπους γύρω μου. Τόσους όσους να μπορώ να
συνεννοηθώ, να αγαπώ και να περνάω καλά. Δεν μπορώ να πω, είμαι τυχερή.
Έρχονται να με δουν στο επισκεπτήριο. Τις άλλες μέρες επικοινωνούμε με το internet.
Η ζωή που πέρασε είχε τα
πάντα. Δεν έχω παράπονο. Βίωσα τον πόνο, την πίκρα, την απόρριψη, τη χαρά, την
αγάπη, ακόμη και την ευτυχία. Όλα στο έπακρο. Φρόντισα να τη γεμίσω με χρώματα.
Με όλη την παλέτα. Δεν ήθελα να είναι γκρίζα. Το γκρίζο είναι μουντό και
μελαγχολικό. Όχι πως δεν υπήρξε. Προσπάθησα μόνο να μη μένει πολύ καιρό, για να
μη γυρίζω σε εκείνη την κατάθλιψη που τρώει τα σωθικά σου και δεν σε αφήνει να
πάρεις «ΟΞΥΓΟΝΟ».
Και ναι, είχα πάντα παρέα
αυτό το θηρίο να παραμονεύει να με κατασπαράξει. Δεν πήρα ποτέ θεραπεία, γιατί
δεν το άφηνα να με κατατροπώσει. Πάλευα μαζί του. Με πλήγωνε, βαθιά. Όμως βρήκα
το θάρρος να επουλώσω τις πληγές. Οι ουλές έμειναν μόνο να μου θυμίζουν πως ο
άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα πάντα αρκεί να το θέλει.
«Ξεπεράσει» εννοώ, να
γίνει ο πόνος η δύναμή του. Να μην παραιτηθεί από τη ζωή. Να συνεχίσει να ζει
για να εκπληρώσει η ψυχή το σκοπό της που ήρθε πάνω σε αυτή τη γη. Γιατί, εδώ
ήρθαμε να κάνουμε μια δουλειά. Δεν ήρθαμε μάταια. Μαθήματα παίρνουμε για να
πάμε παρακάτω. Στο μετά….
Όταν έχασα εκείνο το
πλασματάκι, στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης μου, όλοι μου είπαν πως είμαι νέα και θα κάνω άλλο. Μια
επικείμενη μάνα όμως δεν ξεχνά, ποτέ. Δεν ξεχνά τις προσδοκίες, τα όνειρα και
την απέραντη αγάπη που νιώθει για την καρδιά που χτυπά μέσα της. Πόσο μάλλον,
όταν αυτό το παιδί έμελλε να ήταν και το μοναδικό που υπήρξε στη ζωή της.
Παρά τις προσπάθειες, τις
αγωνίες και τις αποτυχημένες εξωσωματικές, δεν υπήρξε η ευκαιρία να γίνω
«μάνα», σε δικό μου παιδί κι αυτό με πλήγωνε. Αλλά είπαμε, στο ταξίδι της δικής
μου ψυχής, δεν υπήρχε αυτό το σενάριο. Διοχέτευσα, τότε, όλη μου την αγάπη και
την ενέργειά μου στον σύντροφό μου και δεν το μετάνιωσα.
Το βράδυ που πέρασε με
γύρισε ξανά σε αυτές τις σκέψεις. Στο παιδί που γεννήθηκε αλλά δεν αντίκρυσε
ποτέ αυτόν τον κόσμο. Ίσως αν είχε ζήσει να βρίσκονταν κι αυτό μέσα σε εκείνο
το τρένο. Να το είχα μεγαλώσει ως τα τριάντα του, με όλη την αγάπη, την αγωνία,
την τρυφερότητα και τα όνειρα και να κοβόταν το νήμα της ζωής του απότομα από
την αδιαφορία των υπευθύνων.
Από το «Δεν βαριέσαι»
κάποιων. Από το «Πάμε κι όπου βγει», κάποιων άλλων.
Όχι! Δεν είναι έτσι! Τα
παιδιά κάθε γονιού είναι το μέλλον! Είναι η ίδια η Ζωή! Δεν έχει δικαίωμα
κανείς να τους κόβει το «ΟΞΥΓΟΝΟ»! Δεν έχει το δικαίωμα να μένει «ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΣ»!
Βγήκα κι εγώ στους
δρόμους. Ναι, σαν μάνα που είχε και το δικό της το παιδί σε εκείνο το κινούμενο
φέρετρο. Έκλαψα, φώναξα, ζήτησα δικαίωση για όλα τα παιδιά του κόσμου, σαν να
ήτανε δικά μου. Και από μια άποψη ήταν
και δικά μου παιδιά, γιατί οφείλουμε να τα προστατεύουμε και να δημιουργούμε
ασφαλείς συνθήκες για τη ζωή τους, άσχετα αν θα τα γεννήσουμε εμείς ή όχι…..
Άνοιξα το συρτάρι και
πήρα το χάπι.
Ένα δάκρυ κύλησε στο
μάγουλο…..
