Μια "μάνα"

 

Το τσάι ήρθε στην ώρα του μαζί με τη φρυγανιά, αλλά εγώ δεν έχω πάρει ακόμη το χάπι του θυροειδή.

Ο ύπνος με πήρε το χάραμα και άργησα να ανοίξω τα μάτια μου. Δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο, έχω συνηθίσει πια. Όμως κάθε χρόνο, την ίδια ημερομηνία, φροντίζει το μυαλό μου να με γυρίζει πίσω σε εκείνο το αποτρόπαιο συμβάν. Δεν με αφορά άμεσα, με αγγίζει όμως κι κάνει την καρδιά μου να ματώνει.

Το γηροκομείο είναι σε απόσταση λίγων χιλιομέτρων από το σπίτι που έμενα. Δεν ήθελα να είμαι μακριά από τα μέρη που γνωρίζω καλά, γιατί αυτό μου δίνει μια «ασφάλεια». Εικονική, βέβαια, αλλά με καθησυχάζει κάπως, τώρα που βρίσκομαι στο τελευταίο σκαλοπάτι της ζωής.

Το κτίριο δεν είναι μεγάλο και ο αριθμός των ατόμων είναι μικρός. Δεν μου αρέσει η πολυκοσμία. Πάντα στη ζωή μου είχα λίγους ανθρώπους γύρω μου. Τόσους όσους να μπορώ να συνεννοηθώ, να αγαπώ και να περνάω καλά. Δεν μπορώ να πω, είμαι τυχερή. Έρχονται να με δουν στο επισκεπτήριο. Τις άλλες μέρες επικοινωνούμε με το internet.

Η ζωή που πέρασε είχε τα πάντα. Δεν έχω παράπονο. Βίωσα τον πόνο, την πίκρα, την απόρριψη, τη χαρά, την αγάπη, ακόμη και την ευτυχία. Όλα στο έπακρο. Φρόντισα να τη γεμίσω με χρώματα. Με όλη την παλέτα. Δεν ήθελα να είναι γκρίζα. Το γκρίζο είναι μουντό και μελαγχολικό. Όχι πως δεν υπήρξε. Προσπάθησα μόνο να μη μένει πολύ καιρό, για να μη γυρίζω σε εκείνη την κατάθλιψη που τρώει τα σωθικά σου και δεν σε αφήνει να πάρεις «ΟΞΥΓΟΝΟ».

Και ναι, είχα πάντα παρέα αυτό το θηρίο να παραμονεύει να με κατασπαράξει. Δεν πήρα ποτέ θεραπεία, γιατί δεν το άφηνα να με κατατροπώσει. Πάλευα μαζί του. Με πλήγωνε, βαθιά. Όμως βρήκα το θάρρος να επουλώσω τις πληγές. Οι ουλές έμειναν μόνο να μου θυμίζουν πως ο άνθρωπος μπορεί να ξεπεράσει τα πάντα αρκεί να το θέλει.

«Ξεπεράσει» εννοώ, να γίνει ο πόνος η δύναμή του. Να μην παραιτηθεί από τη ζωή. Να συνεχίσει να ζει για να εκπληρώσει η ψυχή το σκοπό της που ήρθε πάνω σε αυτή τη γη. Γιατί, εδώ ήρθαμε να κάνουμε μια δουλειά. Δεν ήρθαμε μάταια. Μαθήματα παίρνουμε για να πάμε παρακάτω. Στο μετά….

Όταν έχασα εκείνο το πλασματάκι, στον έκτο μήνα της εγκυμοσύνης μου, όλοι  μου είπαν πως είμαι νέα και θα κάνω άλλο. Μια επικείμενη μάνα όμως δεν ξεχνά, ποτέ. Δεν ξεχνά τις προσδοκίες, τα όνειρα και την απέραντη αγάπη που νιώθει για την καρδιά που χτυπά μέσα της. Πόσο μάλλον, όταν αυτό το παιδί έμελλε να ήταν και το μοναδικό που υπήρξε στη ζωή της.

Παρά τις προσπάθειες, τις αγωνίες και τις αποτυχημένες εξωσωματικές, δεν υπήρξε η ευκαιρία να γίνω «μάνα», σε δικό μου παιδί κι αυτό με πλήγωνε. Αλλά είπαμε, στο ταξίδι της δικής μου ψυχής, δεν υπήρχε αυτό το σενάριο. Διοχέτευσα, τότε, όλη μου την αγάπη και την ενέργειά μου στον σύντροφό μου και δεν το μετάνιωσα.

Το βράδυ που πέρασε με γύρισε ξανά σε αυτές τις σκέψεις. Στο παιδί που γεννήθηκε αλλά δεν αντίκρυσε ποτέ αυτόν τον κόσμο. Ίσως αν είχε ζήσει να βρίσκονταν κι αυτό μέσα σε εκείνο το τρένο. Να το είχα μεγαλώσει ως τα τριάντα του, με όλη την αγάπη, την αγωνία, την τρυφερότητα και τα όνειρα και να κοβόταν το νήμα της ζωής του απότομα από την αδιαφορία των υπευθύνων.

Από το «Δεν βαριέσαι» κάποιων. Από το «Πάμε κι όπου βγει», κάποιων άλλων.

Όχι! Δεν είναι έτσι! Τα παιδιά κάθε γονιού είναι το μέλλον! Είναι η ίδια η Ζωή! Δεν έχει δικαίωμα κανείς να τους κόβει το «ΟΞΥΓΟΝΟ»! Δεν έχει το δικαίωμα να μένει «ΑΤΙΜΩΡΗΤΟΣ»!

Βγήκα κι εγώ στους δρόμους. Ναι, σαν μάνα που είχε και το δικό της το παιδί σε εκείνο το κινούμενο φέρετρο. Έκλαψα, φώναξα, ζήτησα δικαίωση για όλα τα παιδιά του κόσμου, σαν να ήτανε δικά  μου. Και από μια άποψη ήταν και δικά μου παιδιά, γιατί οφείλουμε να τα προστατεύουμε και να δημιουργούμε ασφαλείς συνθήκες για τη ζωή τους, άσχετα αν θα τα γεννήσουμε εμείς ή όχι…..

Άνοιξα το συρτάρι και πήρα το χάπι.

Ένα δάκρυ κύλησε στο μάγουλο…..

'Ενα 500αράκι, μια ροκιά κι ένα όνειρο

 

Ένα 500αράκι, μια ροκιά κι ένα όνειρο.

 

Χθες έκλεισα τα 54. Περίπου στις 8 και κάτι το πρωί, Ελληνική ώρα…. γιατί για τη χώρα που γεννήθηκα ήταν 7 και κάτι….

Πολλές λεπτομέρειες θα πεις, τι τις θες;

Μεσήλικας…

Μισή ώρα πάνω μισή κάτω δεν αλλάζει και πολλά. Τίποτα στην ουσία, αλλά δεν είναι εκεί το θέμα. Χρόνια ολόκληρα πίστευα πως έχω ωροσκόπο τάδε και τελικά με ένα χαρτί…. άλλαξε ο ωροσκόπος…. και έγινε ένας άλλος….

Ο ωροσκόπος, γιατί εγώ δεν άλλαξα. Αυτή ήμουν.

Κι ελπίζω να είμαι.

Έχω μια φάτσα που κάθε συναίσθημα που με διακατέχει εμφανίζεται εκεί. Θυμός, χαρά, λύπη, προβληματισμός….

Δεν προσποιούμαι, δεν μπορώ να πω ψέματα….

Πως επιβίωσα….

Αυτό είναι ένα θέμα.

Δεν μπορώ να το απαντήσω ούτε θα μπω στη διαδικασία να το αναλύσω.

Έχω όμως την αγάπη των ανθρώπων που αγαπώ! Που σέβομαι και εκτιμώ!

Εκτός από την υγεία, που θεωρώ υπέρτατο αγαθό, έχω ακριβώς ό,τι χρειάζομαι!

Ένα 500άρακι, να με πάει όπου θέλω, την ροκιά με την καθαρή της έννοια και ένα όνειρο για ένα ταξίδι που θα ήθελα να εκπληρωθεί.

Μουσούδα, Μπουμπού, Marimar….. σας ευχαριστώ!!!

Βαλεντίνος

 

«Την έσπρωξα βίαια μέσα από την ανοιχτή πόρτα. Ήθελα να την κρύψω. Δεν ξέρω ποιοι την κυνηγούσαν. Ούτε γιατί. Απλά ήθελα να την προστατεύσω.

Έκανε δυο βήματα, τρεκλίζοντας, στο σκοτεινό δωμάτιο και μπήκα κι εγώ μαζί της, γέρνοντας την πόρτα. Μόλις που πρόλαβα να μη μας αντιληφθούν.

Την πήρα στην αγκαλιά μου.

Με κοίταξε περίεργα.

Η καρδιά μου κόντευε να σπάσει. Από την αγωνία ή τον πόθο. Δεν ήμουν σίγουρος.

Καθώς σήκωσε το κεφάλι της να με αντικρίσει, έσκυψα και τη φίλησα δυνατά στο στόμα. Στην αρχή ήταν διστακτική. Μετά ενέδωσε με πάθος.»

«Με έσπρωξε με τη βία μέσα από την ανοιχτή πόρτα και τρεκλίζοντας βρέθηκα στο σκοτεινό δωμάτιο.

Μπήκε πίσω μου και έγειρε την πόρτα. Στο παρά πέντε τη γλύτωσα από αυτούς που με κυνηγούσαν. Ποιοι ήταν, δεν ήμουν σίγουρη.

Ξαφνικά με πήρε στην αγκαλιά του.

Αισθάνθηκα την καρδιά του να χτυπά σαν τρελή κάτω από το στέρνο του.

Καθώς σήκωσα το κεφάλι μου να τον κοιτάξω, έσκυψε και με φίλησε με πάθος στο στόμα.

Τι ήταν αυτό;

Πως;

Μετά την έκπληξη, ενέδωσα. Χωρίς γιατί, χωρίς ενδοιασμό.»

«Άνοιξα τα μάτια μου και το δωμάτιο ήταν γεμάτο από το πρωινό φως.

Η καρδιά μου χτυπούσε σαν τρελή.

Το μυαλό μου όμως βρίσκονταν, ακόμη, σε εκείνο το δωμάτιο.

Το σώμα μου εξακολουθούσε να έχει την αίσθηση του κορμιού της πάνω μου.

Το πρόσωπό της…..

Αυτό ήταν θολό και δεν μπορούσα να το θυμηθώ…..»

 

«Ξύπνησα μέσα στη νύχτα με την αίσθηση των χειλιών του πάνω στα χείλη μου.

Ένιωθα, ακόμα, την καρδιά του να χτυπά έντονα πάνω στο σώμα μου.

Το πρόσωπό του….

Αυτό ήταν θολό και δεν μπορούσα να το θυμηθώ….

Άπλωσα το χέρι μου δίπλα στο κρεβάτι, μα ήταν κρύο και άδειο.

Ήμουν μόνη μου.»

«Κοίταξα το ρολόι μου.

Ήταν ώρα να σηκωθώ από το κρεβάτι, αν δεν ήθελα να χάσω την πτήση μου.

Επαγγελματικό ταξίδι, αλλά καθ’ όλη τη διάρκεια του ταξιδιού δεν έφυγε εκείνη από το μυαλό μου.»

«Κοίταξα το ρολόι.

Είχα άπλετο χρόνο μέχρι το πρωί για να πάω στο αεροδρόμιο. Η φίλη μου θα έφτανε το μεσημέρι.

Δεν μπόρεσα να ξανά κοιμηθώ.

Έκοβε βόλτες μέσα στο μυαλό μου. Τι θράσος;»

«Έφτασα με καθυστέρηση.»

«Η κίνηση με καθυστέρησε.»

«Βγήκα σχεδόν τρέχοντας από την είσοδο του αεροδρομίου.

Έπρεπε να προλάβω το χρονοδιάγραμμα.»

«Μπήκα με φόρα από την είσοδο του αεροδρομίου.

Η φίλη μου είχε φτάσει και με περίμενε αρκετή ώρα.»

«Έπεσα πάνω της.»

«Έπεσα πάνω του.»

Στεκόμαστε εκεί και κοιτιόμασταν σαν να γνωριζόμασταν αιώνες…..

Παράλληλο σύμπαν

 

Μπήκα στο αυτοκίνητο, έβαλα μπροστά και ξεκίνησα να φύγω. Η ένδειξη του πετρελαίου δεν δούλευε σωστά, αλλά είχα γεμίσει το ντεπόζιτο την προηγούμενη μέρα. Ήμουν σίγουρη πως θα με πήγαινε στον προορισμό μου.

Αλήθεια, σε ποιο προορισμό; Δεν ήξερα. Στην πραγματικότητα δεν υπήρχε προορισμός. Θα ξεκινούσα και θα συνέχιζα ως που να καταναλώσω μέχρι και την τελευταία του σταγόνα. Και μετά τι; Τίποτα….

Δεν θα γύριζα. Θα καθόμουν σε εκείνο το σημείο μέχρι…. να με βρουν ή να τους βρω….

«Πες το αγανάκτηση, πες το ενοχές. Ονόμασέ το όπως σου αρέσει, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει πως, εγώ, δεν αντέχω άλλο. Κουράστηκα να ζω μέσα σε αυτό το σάπιο κατασκεύασμα που κάναμε. Που όλα γίνονται για ένα και μοναδικό λόγο. Ένας να εξουσιάζει, κατά το δοκούν, τα πάντα. Την ενέργεια, το νερό, τον αέρα που αναπνέω, το τι θα τρώω, το πως θα σκέφτομαι, το τι θα λέω. Που θα ζω ή θα πεθαίνω, γιατί η απόφασή του θα έχει να κάνει με τα συμφέροντά του. Που δεν θα γεννάω παιδιά, για να ολοκληρώσω το σκοπό μου πάνω στη γη, αλλά θα τα φτιάχνει σε τεχνητές μήτρες, για να κατασκευάζονται με συγκεκριμένα κριτήρια. Το σημαντικότερο, χωρίς ψυχή.

Όλα δρομολογήθηκαν. Το σχέδιο άρχισε να λειτουργεί κανονικά. Ίσως, λέω ίσως, θα μπορούσα να κάνω κάτι. Να βγω και να φωνάξω…. αλλά θα φάω χημικά και ξύλο. Θα μπορούσα, στις εκλογές να μην ψηφίσω αυτούς. Να ψηφίσω «κάποιους» άλλους, με «όραμα» και «ανθρωπιά», αν δεν ήταν όλα στημένα. Προδιαγεγραμμένα. Θα μπορούσα; Γελάνε και τα πλακάκια στα πεζοδρόμια που ούτε κι αυτά υπάρχουν, γιατί οι τρύπες και οι κακοτεχνίες, στο όνομα της μίζας, είναι εδώ να μου θυμίζουν πως ακόμα κι εκεί ένας κάνει κουμάντο.

Δεν έχω τίποτα. Τίποτα. Ακόμη και στην αρρώστια μου, δεν έχω τίποτα. Δεν έχω γιατρό, φάρμακα, νοσοκομείο. Να βγω στο δρόμο και γι’ αυτό; Έδειραν γιατρούς και νοσηλευτές, εμένα θα αφήσουν έτσι;

Δεν είμαι δειλή. Δεν φεύγω από τα προβλήματά μου. Εκεί που προσπαθώ να λύσω το ένα μου φορτώνουν κι άλλο. Να ανεχτώ κι άλλα δεν θέλω. Νιώθω πως ζω σε παράλληλο σύμπαν. Όλοι βλέπουν τι γίνεται, αλλά είναι σαν να έχουν ένα πέπλο μπροστά τους, που δεν τους αφήνει να συνειδητοποιήσουν πως γίναμε αναλώσιμοι. Ναι, αναλώσιμοι.

Ψίχουλα σε μισθούς, ψίχουλα σε συντάξεις, ψίχουλα σε επιδόματα. Και όταν οι λαοί αρχίζουν να φυτοζωούν με επιδόματα, έχουν καταφέρει περίτρανα να αποτύχουν.»

Έφτασα πάνω στο βουνό. Τελικά δεν ήμουν μόνη. Λίγοι, μαζεμένοι γύρω από μια φωτιά συζητούσαν μεταξύ τους.

Πλησίασα. Κάποιος σηκώθηκε και με καλωσόρισε. Σε λίγο έγινα ένα μαζί τους.

Υ.Γ. Θα ήθελα να ήταν πραγματικό το γεγονός. Θα ήθελα να μαζευτούμε για να δούμε πόσοι είμαστε….. Γιατί το διαίρει και βασίλευε μας έχει υπό την «προστασία του» και δεν γνωριζόμαστε….

Δεν έμαθα ποτέ.

Δεν κατάλαβα ποτέ.

Δεν ένοιωσα ποτέ.

Αλλά δεν έχει σημασία. Είναι από αυτά που θεωρείς δεδομένα στη ζωή, γιατί έτσι είναι και δεν πρόκειται να αλλάξουν.

Οι άνθρωποι γεννιούνται, δεν γίνονται. Όσα βιώματα κι αν έχουν, αυτό που βρίσκεται στην καρδιά τους, αυτό θα τους κυβερνά μέχρι να πεθάνουν.

Όταν η ψυχή τους είναι σκοτεινή, σκοτάδι θα προσφέρουν.

Σκοπός είναι, τι θα κάνεις εσύ με αυτό το σκοτάδι.

Θα προχωρήσεις, επειδή δεν έχεις επιλογές. Θα μάθεις να βαδίζεις μέσα του, στα τυφλά, μέχρι να εξοικειωθείς. Θα μάθεις να ψυχανεμίζεσαι τα εμπόδια, με απλωμένα χέρια, ώστε μόνο να σκοντάψεις, να μην πέσεις. Όχι πως δεν θα μπορέσεις να ξανασηκωθείς. Είναι αστείο πια, αλλά γιατί δεν θες να καθυστερήσεις να ζήσεις.

Παλιότερα υπήρχε λίγο φως. Δυο μικρά κεράκια, με τρεμάμενη φωτίτσα, γεμάτα αγάπη και τρυφερότητα. Τώρα που είναι σβηστά βρίσκονται στην καρδιά σου και σε οδηγούν ακόμα. Χάρη σε αυτά αντλείς δύναμη και κουράγιο για να συνεχίσεις κι ας είναι μαύρα κι άραχνα εκεί έξω.

Θα μπορούσε να σε καταπιεί το σκοτάδι. Είχε την ικανότητα να το κάνει, αλλά δεν τα κατάφερε. Αντίθετα έγινε η δύναμή σου για να σταθείς Όρθιος. Να μην δώσεις σε κανέναν το δικαίωμα να πει πως δεν έγινες άνθρωπος. Για να είσαι αξιοπρεπής, έντιμος, δίκαιος. Πάνω από όλα δίκαιος! Το ότι αδικήθηκες εσύ, δεν σου δίνει το δικαίωμα να αδικήσεις τους άλλους. Μόνο τότε έχεις καθαρή τη συνείδησή σου.

Δεν ανταποδίδεις. Το μόνο βάρος που θα κουβαλάς είναι αν θα μπορέσεις, ποτέ, να συγχωρήσεις.