Το χρονικό μιας κατσαρίδας

η φωτό από το ίντερνετ

Δυο εβδομάδες πριν, ένα ηλιόλουστο Σάββατο, σηκώθηκα χαρούμενη από το κρεβάτι μου με σκοπό να βγω για ψώνια. Ντύθηκα, πλύθηκα, έβαλα τον αγαπημένο μου ιντερνετικό σταθμό στον υπολογιστή, έφτιαξα το καφεδάκι μου και το απόλαυσα στην κουζίνα μου, φτιάχνοντας τη λίστα με τα αγαθά που ήθελα να αγοράσω.

Περιχαρής που ο καιρός ήταν με το μέρος μου, ξεκίνησα με το αυτοκίνητο και έχοντας πάρει όλες τις απαραίτητες προφυλάξεις, την εξόρμηση στα σούπερ μάρκετς. Φυσικά, δεν έλειπε από την τσάντα μου το έγγραφο με όλα τα στοιχεία, για το σκοπό της περιπλάνησής μου.

Έκανα τα πάντα με το γράμμα του νόμου…… κι όμως…..

Γύρισα στο σπίτι…. και μέχρι το βράδυ….. είχα στη βάση του λαιμού μου ένα γαργαλητό.

«Δεν θα ‘ναι κάτι…», σκέφτηκα.

«Το βρωμοτσίγαρο…. Να δω πότε θα το κόψω….», συνέχισα τη σκέψη μου.

Ε, λοιπόν, όχι, σας πληροφορώ, δεν ήταν το τσιγάρο. Γιατί την επόμενη μέρα, που σηκώθηκα από το κρεβάτι μου, ένιωθα το σώμα μου σαν να το είχε πατήσει οδοστρωτήρας. Πονούσα παντού, ειδικά στο στήθος και ένιωθα, επίσης, εξάντληση. Το πρώτο πράγμα που πέρασε από το μυαλό μου ήταν ακριβώς αυτό:

«Θεέ μου, θα πεθάνω! Κόλλησα τον ιό! Δεν την βγάζω καθαρή…..», πανικός.

Βιντεοκλίση……

Επικοινωνία….

«Μάνα, άνοιξε την κάμερα, με προλαβαίνεις, δεν με προλαβαίνεις…..», ούρλιαζα μες το κεφάλι μου.

Κάποτε βλέπω στην οθόνη μου, ένα χαμογελαστό πρόσωπο, γεμάτο χαρά.

«Καλημέρα!!! Τι κάνεις;», μου λέει.

«Μαμάκα μου, δεν είμαι καλά!», της λέω.

«Εγώ μια χαρά σε βλέπω!», εξακολουθεί εκείνη.

«Μανούλα μου, δεν είμαι καλά, σου λέω. Μάλλον, εεε…. μάλλον κόλλησα τον ιό….», ήθελα να της το φέρω με τρόπο, αλλά δεν άντεξα.

«Να σου πω ότι έχω αρκετές μέρες που προληπτικά παίρνω βιταμίνες και πρόπολη….. αλλά….. ξέρω ‘γω; Θα ζήσω;», τι της έλεγα της γυναίκας πάνω στον πανικό μου ούτε που ήξερα.

Εκείνη ατάραχη.

«Εντάξει, μην κάνεις έτσι. Κι άλλοι δικοί μας το περνάνε και είναι σε συνεννόηση με γιατρούς. Θα μιλήσω μαζί τους και θα σε πάρω μετά να σου πω τι θα κάνεις. Μόνο κράτα την ψυχραιμία σου, μπορεί να μην είναι και τίποτα.», θαυμάζω το κουράγιο της, πραγματικά.

Αν ήμουν εγώ στη θέση της δεν ξέρω τι θα έκανα, έτσι και μόνο στην υποψία πως το παιδί μου έχει κάτι, θανατηφόρο.

Μου έκλεισε την συνομιλία και με άφησε στα μαύρα σκοτάδια. Μπουκώθηκα κι εγώ τις βιταμίνες και ξάπλωσα περιμένοντας. Το τέλος μου; Την γιατρειά; Δεν ξέρω να σας πω.

Μέχρι το μεσημέρι τα συμπτώματα είχαν επιδεινωθεί, αλλά με σουπίτσα, τσαγάκια -πρόπολη, βιταμίνες, παυσίπονα ανά τετράωρο- μπορούσα να σταθώ στα πόδια μου, για λίγο βέβαια.

Η μαμά με πήρε κάποια στιγμή να με ενημερώσει πως έπρεπε να κάνω υπομονή, να παρακολουθώ τα συμπτώματα και να προσέχω αν έχω δύσπνοια. Τι να πω; Δεν έβηξα ούτε μια φορά. Δεν φταρνίστηκα επίσης καμιά, αλλά….. το στήθος μου πονούσε αρκετά, ειδικά στα πλευρά που ένιωθα σαν κάποιος να μου ‘χε δώσει κλωτσιές.

Την τρίτη με τέταρτη μέρα έχασα την γεύση και την όσφρησή μου, περιττό να σας πω, πως, εδώ βεβαιώθηκα για το τι ακριβώς είχα. Μαζί με αυτό το σύμπτωμα μου ‘ρθε κι ένα άλλο που με δυσκόλεψε πάρα πολύ τις επόμενες πέντε μέρες, περίπου. Η ζαλάδα.

Ναι, ναι. Όχι η φυσιολογική, αυτή που βρίσκεσαι μέσα σε καράβι με φουρτούνα. Είχα και από αυτή, αλλά η άλλη ήταν χειρότερη. Εμφανίστηκε μέσα στον ύπνο μου, όταν άλλαξα πλευρό. Ένιωσα πως το μυαλό μου ήταν ζελές, ναι-ναι, ζελές και πήγε στη θέση του δυο δεύτερα μετά που γύρισα…… Σαν να βυθιζόμουν… σε δίνη να πω;

Αυτά όλα κράτησαν εννιά με δέκα μέρες. Δεν έκανα ούτε πυρετό. Μόνο μια φορά ένα 37άρι κι αυτό ήταν όλο.

Η μαμά, σε συνεχή επικοινωνία μαζί μου, με ενημέρωσε πως οι συγγενείς μας το πέρασαν λίγο πιο βαριά από μένα, ένας έφτασε λίγο πριν να διασωληνωθεί, αλλά τελικά βγήκαν και αυτοί νικητές.

Το Σάββατο κλείνω επίσημα δεκαπέντε μέρες. Ακόμη δεν είμαι στα καλύτερά μου, αλλά νομίζω πως ο συμβίος μου έχει δίκιο για αυτό που μου λέει:

«Τι φοβάσαι, ρε γυναίκα; Εσύ και οι κατσαρίδες…..», με αγαπάει δεν μπορώ να πω……

 

Υ.Γ. Τεστ, δεν έκανα. Νομίζω πως ήταν ηλίου φαεινότερον.

Δεν ξέρω να σας πω, γιατί εγώ το πέρασα με ήπια συμπτώματα.

Αυτό που έχω να πω…. Πέρα από τη χιουμοριστική διάθεση. Ήταν δύσκολα, ακόμη και για μένα. Όχι μόνο επειδή τα συμπτώματα με εξάντλησαν σωματικά. Εξαντλήθηκα και ψυχολογικά, άσχετα που είχα την στήριξη των δικών μου ανθρώπων (από μακριά, φυσικά). Νομίζω καταλαβαίνετε τους λόγους.

Γι’ αυτό φέτος τις γιορτές δεν έχω να ευχηθώ τίποτα άλλο εκτός από το να έχουμε όλοι στον πλανήτη Υγεία. Υγεία. Υγεία.

ΤΕΛΟΣ