Δυο έργα

Καμιά φορά δεν θέλω να σηκωθώ καν από το κρεβάτι μου. Δεν θέλω να βγω από τα όνειρα που βλέπω, έστω και αν είναι εφιάλτες, επειδή η πραγματικότητα είναι χειρότερος εφιάλτης. Όχι, δεν έχω κατάθλιψη. Μου αρέσει να ξημερώνει η μέρα. Με ήλιο ή χωρίς δεν έχει σημασία. Αρκεί που είμαι ζωντανή και έχω την ευκαιρία να τη ζήσω.

Τότε γιατί δεν θέλω να σηκωθώ; Προτιμώ να ονειρεύομαι. Προτιμώ να κάτσω στο κρεβάτι και να φτιάξω τη δική μου πραγματικότητα, χωρίς να ξέρω τι γίνεται στον κόσμο. Κάθε τι εκεί έξω πληγώνει. Ανοίγει πληγές που δεν κλείνουν παρά μεγαλώνουν κι αιμορραγούν, κάνοντας το κορμί αδύναμο και το μυαλό να κατεβάζει ρολλά.

Δεν θα πω ψέμματα. Η προσωπική μου ζωή, αγγίζει τα όρια της ευτυχίας κι αυτό με κάνει να νιώθω κάπως ένοχη όταν βλέπω γύρω μου τόση δυστυχία και τόση αδιαφορία. Δεν θα αναλύσω ούτε τη μια έννοια ούτε την άλλη. Δεν θέλω να κατηγορηθώ για κάτι. Δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες. Προσπαθώ, ειλικρινά, να μην το κάνω στους άλλους, γι’ αυτό δεν θέλω να το κάνουν κι οι άλλοι σε μένα.  Είμαι πολλά πράγματα. Ίσως περισσότερο άσχημα πράγματα, αλλά για ανειλικρίνεια δεν μπορεί κανείς να με κατηγορήσει.

Πρόσφατα είδα μια ταινία κι ένα θεατρικό έργο. Στην ταινία είδα τη ζωή μιας γυναίκας που άφησε πίσω της μεγάλη κληρονομιά στην Ελληνική μουσική, χωρίς ποτέ να νοιαστεί για τη δόξα. Από τη μια τροφοδοτούσε το πάθος της, από την άλλη ζούσε έντονα την κάθε της στιγμή. Χωρίς δικαιολογίες, χωρίς κλάψες, χωρίς να παρακαλά κανέναν. Μια γυναίκα γεμάτη από ζωή, ό,τι κι αν της έδωσε αυτή…. Έστω κι αν ήταν από τις δικές της επιλογές. Λάθος ή σωστό κανείς δεν μπορεί να αποφασίσει. Άραγε υπάρχει λάθος και σωστό; Κρυφά, ζηλεύω αυτούς τους ανθρώπους. Έχουν ένα δυναμισμό….. νομίζω… έχουν τα κότσια να στύψουν τη ζωή και να την πιούν μέχρι την τελευταία της ρανίδα!

Στο θεατρικό έργο είδα ένα περίεργο ζευγάρι, από αυτά που ποτέ, για κάποιο λόγο, δεν ολοκληρώνουν τη σχέση, παρόλα αυτά το δέσιμο μεταξύ τους είναι τόσο βαθύ… που μόνο ο θάνατος μπορεί να σπάσει τα δεσμά. Δυο άνθρωποι τόσο διαφορετικοί, χωρίς κοινές συνισταμένες, διασταυρώνονται στο δείλι της ζωής τους για να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον να τα βγάλουν πέρα με την πραγματικότητα, που τους έχει αφήσει βαθιά σημάδια στις πληγωμένες τους ψυχές….. Και στο τέλος, το χέρι που απλώνεται φέρνει τη λύτρωση στον έναν. Ο άλλος μένει με την οδύνη της λυτρωτικής πράξης….. Άραγε… μπορεί κάποιος να ζήσει με αυτό το βάρος;

Νομίζω πως είναι ώρα να σηκωθώ. Ένας καφές κι ένα τσιγάρο για να αρχίσει η δική μου πραγματικότητα…..